Birlesik Rüyalar Cemiyeti

JANET

2011-06-23T02:28:00.000+03:00

FULLiKTiDAR iftiharla sunar...

JANET from Fulliktidar on Vimeo.

http://fulliktidar.tumblr.com/

2011-04-23T00:39:00.000+03:00

HEYDAY — Yeniliklerin Yayılması / Diffusion of Inventions

2011-01-21T15:35:00.000+02:00

HEYDAY — Yeniliklerin Yayılması
Volkan Aslan, Antonio Cosentino, İnci Furni, Anna Heidenhain, Marisa Maza, Suat Öğüt, Gamze Özer, Tayfun Serttaş, İrem Tok, Yeni Anıt
12.01.-12.02.2011
Açılış 12.01.2011, saat 19.00
Manzara Perspectives
Tatar Beyi Sokak 27, Kuledibi, Beyoğlu, İstanbul

up and coming

2011-01-21T14:41:00.001+02:00

UP AND COMING/YÜKSELENLER

06 Ocak 2011- 5 Şubat 2011

Eda Aksoy

Gümüş Özdeş

ARTİUM MODERN SANAT GALERİSİ
Meşrutiyet Cd. No:99 Beyoğlu/ İstanbul
0212 245 18 18
info@artiummodern.com

Soner Çakmak

Volkan Yıldırmaz

Gravürist. Oryantalistlerden sonra ilk defa Çağdaş türk gravürleri.

2010-12-12T23:35:00.000+02:00

Krşk Tknk – Çağdaş Sanat Müzayedesi ve sergisi– Artium Modern

2010-12-10T13:25:00.000+02:00

izleme tarihleri: 8 - 16 Aralık
müzayede tarihi: 16 Aralık

Artium Modern

KAĞIT RESİMDİR!
Helen Frankthaler, Paper is Painting
“(…)Paul Cézanne, Wasilly Kandinsky, John Marin and Joan Miró… Şu hiç unutulmamalıdır ki tüm bu sanatçılar en dikkat çekici eserlerini kâğıt üzerinde yaratmışlardır. Marin ve Gorky’ninki gibi durumlarda ise onların kâğıttaki işlerinin diğer tüm eserleri arasında en önemlileri olduğu iddia edilebilir…”
Robert S. Mattison, Helen Frankenthaler: Paper is Painting,s:3
Bu düşünceyle yola çıkan Artium Sanatevinin yeni müzayedesi iki oturum şeklinde olacaktır.
İlk oturumda 151 lot eser yer Rüştü Sungur tarafından açık arttırmaya sunulacak. Türk Resim Sanatı’nın usta isimlerine yer verilecek. Bedri Rahmi ve Eren Eyüboğlu, Fikret Mualla, Neş’e Erdok, Avni Lifij, Abidin Elderoğlu, Avni Arbaş,Burhan Doğançağ, Ömer Uluç gibi isimlerin karışık teknikteki eserlerinden örnekler yer alacak.
İkinci oturumda ise geleceğe umut vaad eden Türk ve Yabancı genç sanatçıların işleri 127 kalemde satışa sunulacak.

Müzayede'de yer alacak sanatçılar: oturum 1:

Fikret Mualla

Abidin Dino, Abidin Elderoğlu, Ahmet Özel, Aliye Berger,Ali Avni Çelebi, Avni Arbaş,Ayşegül İzer, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Burhan Doğançay, Burhan Uygur, Cemal Tollu, Cevat Dereli, Cihat Burak, Cihat Özegemen, Edip Hakkı Köseoğlu, Ercüment Kalmık, Eren Eyüboğlu, Ergin İnan, Feyhaman Duran,Fikret Mualla, Güngör Taner, Hakkı Anlı,Haluk Tezonar, Hamit Görele, Hasan Kaptan, Haşmat Akal, İlhami Demirci, İsmet Doğan,Kemal Önsoy, Komet, Koray Gelişen, Kuzgun Acar, Mehmet Güleryüz, Mehmet Gün, Mehmet İleri, Meriç Hızal, Mevlüt Akyıldız, Mustafa Ata, Muzaffer Akyol, Mübin Orhon, Nejad Melih Devrim, Neş'e Erdok, Nurullah Berk, Orhan Peker, Ömer Uluş, Özdemir Altan, Sabiha Rüştü Bozcalı, Sabri Berkel, Selma Gürbüz, Şahin Paksoy, Utku Varlık, Zafer Gençaydın, Zekai Ormancı, Zeki Faik Izer.

Sevil Tunaboylu

Müzayede'de yer alacak sanatçılar: oturum 2:

Adeviye Endirlik, Aslı Alper, Aslıhan Özdemir, Barış Belgesoy, Baysan Yüksel, Bora Akıncıtürk, Bora Başkan, Ceyda Caba, Charlie Swan, Çiğdem Menteşoğlu, Erkin Gören, Gaye Su Akyol, Hüseyin Rüstemoğlu, İmge Özbilge, Gümüş Özdeş, Joana Kohen, Kemal Kara, Koray Kantarcıoğlu, Merve Çaşkurlu, Murat Bulut Aysan, Nehir Çinkaya, Ozan Emre Han, Özge Şenoğul, Özgür Erman, Özlem Ölçer, Recep Batuk, Rıza Savaş, Safiye Mine Erdurak, Sait Mingü, Sena, Serhan Yavaş, Sevil Tunaboylu, Sezin Aksoy, Soner Çakmak, Tonguç Gökalp, Uğur Çakı, Volga Yıldız, Volkan Yıldırmaz, Yalçın Bilgin.

Artium Modern. Meşrutiyet Cad. No.99 Beyoğlu

PUBLIC IDEA 2010

2010-10-06T13:57:00.000+03:00

PUBLIC IDEA 2010

OPENING / AÇILIŞ

Saturday/Cumartesi, October 9 Ekim, 16:00–19:00

5533, İMÇ Blok 5, No. 5533,
Unkapanı, İstanbul
http://imc5533.blogspot.com

October 9 Ekim – October 16 Ekim, 2010
Monday–Saturday/Pazartesi–Cumartesi 13:00–19:00

ARTISTS / SANATCILAR

Yeni Anıt | Volkan Aslan | Nancy Atakan | Irena Eden | Antje Feger | Mark Henley | Matthias Krause | Stijn Lernout | Gümüş Özdeş | Iz Oztat | Nadin Reschke | Benjamin F. Stumpf | Katinka Theis | Mehmet Vanlıoğlu

Curators/Kuratörler:
Antje Feger, Benjamin F. Stumpf

ARTIST TALKS & LECTURES / SANATCI KONUŞMASI & SUNUM

Irena Eden & Stijn Lernout (Vienna)
Prof. Rainer W. Ernst (Berlin)

Sunday/Pazar, October 10 Ekim, 16:00
Park Otel
Cennet Çay Bahçesi Adem Baba’nın Yeri
Selime Hatun Cami Sokak/Ayaz Paşa Cami Sokak

Presented by/Hazırlayan: PUBLIC IDEA
Supported by/Destekciler: Istanbul 2010 – European Capital of Culture, Muthesius Academy of Fine Arts and Design

PUBLIC IDEA

2010-10-02T01:43:00.003+03:00

Log on the process:

Money is in Karl Polanyi’s terms, a fictitious commodity*. It is a symbol in my mind, an acrobat on a thin rope between public and individual. Changing hands everyday , subdividing into changes and coins, spreading fractally in public life but on the other hand, becoming the very possesion of one who has the hold of it. So it becomes a thing that represents everything what can not be public…

In the 21^st century habitat, we could dare to suggest that “possessing” is man’s new instinct. Therefore a public anything, is a fictitious notion. Just like the money itself. In Rosdolsky’s interpretation on Marx’s view on money , “…money is here seen as the “one” against of “many” commodities.**” he says. Makes it an eyecandy. In my project money is starring as an symbol on a pavement, stripped from it’s function due to the the fact that it is glued to the public sidewalk which humorously means it would loose its function when ripped. Pausing the public machine for a second, causing a glitch and confronting the participants to stop and think there for a second on what’s public and what’s not. Embedding a semi- possessable symbol into the space that is declared as unclaimable, I seek to highlight the uncanny relationship between individual approach to a public commodity suggested, and the alleged Public Idea.

I Could Have Sworn I / Yemin Edebilirdim

2010-08-03T11:56:00.009+03:00

Aug 10 Ağustos - Sept 4 Eylül 2010 @ Daire Sanat,

Berlin, New York ve İstanbul’daki çalışmaların sonucu olarak ortaya çıkan “Yemin Edebilirdim”, gerçek ve gerçeğin belleği arasındaki tutarsızlıkları keşfeden bir multimedya sergisi. Sergide yer alan sanatçılar, coğrafi olarak izole bir konumda bulunan Yeni Zelanda’nın çağdaş sanat üretim merkezlerine odaklanmış, genişleyen uluslararası bakış açısına sahip. Aynı zamanda kendi özgün küresel perspektiflerini de temsil etmeyi başarıyorlar. Toplumsal medya teorisi olan Prostetik Hafıza ve duyusal sonucu Hayalet Uzuv Sendromu, bir arada serginin kavramsal çerçevesini oluşturuyor, medya tarafından hipergerçeklikle çevrelendiğimiz günümüz dünyasında “deneyimlerimizin” algısına odaklanıyor. Altı farklı işi içeren sergide (video, ses enstalasyonu, interaktif projeksiyon) konsepte deneysel bir düzlemde yaklaşım esası bulunuyor. Kimi işler izleyicilerin katılımıyla dönüşüyor,örneğin Henley’in akvaryum-hareketli kamera yerleştirmesi “Buzdağı Teorisi” özne yerine izleyiciyi koyuyor. Garratt’ın FM radyo yayını “Kovma/Kabul” ise izleyiciyi alıp götürebileceği baskı metinlerle işe dahil ediyor.

Açılış: 10 Ağustos Salı 19.00

Opening: August 10 Tuesday 19.00

Artist talk - Sanatçılar ile buluşma: 14 Aug - 16.00

“Yemin Edebilirdim” adlı sergi, 10 Ağustos - 4 Eylül 2010 tarihlerinde

Salı - Cumartesi 11.00 - 19.00 arası Cihangir Daire Sanat'ta görülebilir.
--------------------------------------------------
(Istanbul) hosts a group show of New Zealand Artists working abroad. Drawn from practice in Berlin, NYC and Istanbul I COULD HAVE SWORN I, is a multimedia show exploring the inconsistency between fact, and the memory of the fact. Prosthetic memory and Phantom Limb Syndrome couple to create the shows curatorial focus; how we perceive ‘experience’ within a media saturated reality

Hansel ve Gretel/ Hänsel und Gretel

2010-08-03T11:14:00.009+03:00

thanks to "Galata Sarkuteri" for their help and friendship.

video interview: http://art-core.tv/video/680-belirsizlikleri-gogusleyebilme-becerisi-5-15-temmuz-2010-173/

Serdar-ı Ekrem Sokakta Sokak Sergisi: Belirsizlik/Uncertainty

2010-07-01T16:30:00.015+03:00

belirsizlikleri göğüsleyebilme becerisi/ability to face the uncertain
5 - 15 temmuz 2010

Aydınlanma çağını Descartes yerine Pascal’ın önermiş olduğu düşünce biçimini benimseyerek karşılamış olsaydık, bugün insan soyunun geldiği yer daha mı umut verici olurdu? Çağımızın önemli fransız düşünürü Edgar Morin, Pascal’dan devralarak savunduğu "karmaşık (complex) düşünce" sistemi çerçevesinde, "geleceğin eğitimi için gerekli 7 bilgi" isimli kitabında belirsizlikleri göğüsleyebilme bilinci kazanmamızın öneminden bahseder. Ve şöyle der; "Yunanlı şair Euripides’in yirmi beş yüzyıllık formülü bugün her zamankinden daha günceldir, beklenen gerçekleşmez ve beklenmeyene yolu bir tanrı açar. Geleceğimizi önceden bildirebileceğine inanan insanlık tarihine ilişkin determinist görüşlerin terk edilmesi, yüzyılımızın tüm beklenmedik olan büyük olayları ve kazalarının incelenmesi, insanın serüveninin bundan sonrasının bilinmeyen nitelikte oluşu, bizi, zihinleri, onu göğüsleyebilmek için beklenmeyeni beklemeye hazırlamaya teşvik etmelidir. Öğretme yükümlülüğündeki herkesin, içinde yaşadıgımız zamanın belirsizliğinin ön saflarında yer alması gereklidir". Varolan ezberlerimizin, azımsanmayacak boyutlarda ruhsal ve fiziksel tahribatlara yol açarak bozuluyor olduğu, tekniğin teorinin fersah fersah önünde gittiği günümüzde, yanyanadalıklarımızdan korkmadan, eleştirinin yapıcı karakterini baştacı ederek, sürecin gücüne inanarak yaşamamız için kompleks olanla gecikmiş bir yüzleşme, belirsizlikleri göğüsleyebilmemizde yardımcı olabilir. Sürece yeterince eğildiğimizde sonuçtan korkmak için bir sebebimiz kalmaz mı?
Start Time: Monday, 05 July 2010 at 17:30
End Time: Thursday, 15 July 2010 at 19:00
Location: Yıldız Emlak - Galata Fotoğrafhanesi - Kasap Nuri - Bahar Korçan - Manzara Perspektives - Lilipud - Building - Galata Şarküteri - Mavra - Kule Emlak - Doğan Apartmanı - Stok 60/70
Adress: Serdar-ı Ekrem Caddesi no: 1, 5, 8B, 14, 17, 26A, 27A, 28A, 31, 33A, 38B Galata - Istanbul

Ayşe Tunç
Elçin Poyraz
Erkin Gören
Evrim Kavcar
Fulya Çetin
Gümüş Özdeş
Kıymet Daştan
Mark Henley
Nihan Çetinkaya
Seda Hepsev
Sibel Horada
Şafak Çatalbaş
Tayfun Serttaş
Volkan Yıldırmaz

PREEMPTIVE STRIKE IS TERRORISM and the oscar goes to humanitas

2009-11-21T17:38:00.009+02:00

Abd nin 2. dünya savaşında da kullandığı bir strateji (herhangi bir etik aranamaz tabi, adamlar almanyayı halı bombardıman'a tuttu ultimatomsuz sivil sit alanlarını, bir atom bombası bile bir vurusta 200.000 insan katledemezdi, orada bir nesil yok oldu), vuruyor, çingene gibi arsızca , ve kaçak güreşiyor. açık savaş diye bir şey yok artık bu çağda, sanki savaşlar sportmence olabilirmiş gibi davranmaya bile çalışmıyorlar, bu stratejinin başarısının sırrı bu. Dünya delilerin oyun bahçesi artık.

analojiyi de nasil kuracagım pek aşikar: evimin sınırları dışında bir territory kapsamındayken, insanlar birbirleriyle konusup cok fazla spekülasyon yapiyorlar, vurkaç. Ancak gevrek gevrek sırıtıp acimadi ki acimadi ki diyebilen birileri kapı duvar olabilir bunlara. Başını öne eğip işine gücüne bakan her zaman mağdurdur. Sıcak savaş alanında kimseyi öldürmeden ahlaklı bir yaşam sürmek ve kuzu kuzu haşlanmış yumurtanı yemek ne kadar fantastischen ise, kedimin pençeleri de o oranda pedikürlüdür. iradesiz insanlar, bu da bir gercek. “Muhalife muhalif olma, kendi fikrini üret” yazıyordu bir helanın kapısında, umarım birilerinin içindeki dışkı oranının düşmesine ek olarak ufak bir iki kıpırdamaya sebep olmuştur necip tuvalet ahalisinde. Zaten bu sebeple siyaset diye birsey var "bir bok yediniz, primitifsiniz bari bunu bir düzene koyalim."yani kisaca felsefenin f'sinden biraz çakan politikanin p'siyle cok da ilgilenmez bence.

eskisi gibi diriltmiyor güneş ve aynı duyguları hissetmiyorum yeşilliğe karşı. sosyal beceriksizlik, mutfak ve dolaplarıyla da iletişememe haline kadar uzanıyor. hayatımız siyah beyaz, rötuşlanmış fotograf karelerine basılı da birşeyler yaşarken aslında onlara bakıp kendimizi kandırıyor gibiyiz. End of line.

yan bakan hem deli bakar hem yan, yandakinin delirmemesi mümkün mü?

2008-09-27T23:55:00.009+03:00

Pamukçuktan açıp kaparken dayanılmaz acılar çektiği ağzından ilk dökülenlerin ardından salonda büyük bir sessizlik oldu.
Parmakların masaların altında uçlarındaki negatif elektrikten kurtulmak için deli gibi birbirine çaptığı bu dakikalardan sonra en sonunda iri yarı şişman gözlüklü bir adamcagız, telaşla karışık bir genginlikle herkesin sormaya yeltenip dehıncını parmaklarından aldığı soruyu sorabildi:

- Bir adim daha gerilersek ne kaybederiz?

Asla beklenmeyecek bir soru değildi, kalabalığın içindeki keten elbiseli dul kadından sandaletli ve şortlu genç çocuğa kadar herkes merakla ilk kimin soracağını merak ediyordu bu soruyu esasen. zaman meselesi, evren meselesi...

Ne kahraman, ne cesur, ne güzeldiniz.

2007-12-22T04:54:00.000+02:00

Ne kahraman, ne cesur, ne güzeldiniz. Insanlara okuyabilecekleri kodlar sunmaktan vazgeçip, yalnız kalmak pahasına anlaşılmamayı seçtiniz. Öyle bir dünyadaydık. Ama işte o insanlar anlamamanın erdemini biliyordu. Bu sayede onlar hep kol mesafenizde oldular.

Vazgeçtik. . Içimizde ne olup bittiğini kendimize bile açıklamak zorken, başka türlüsü nasıl olacaktı ki… Sadece kendimize değil, başkalarına zarar verme fikri, bir poker oyuncusu için bile alınması güç bir riskti ve vazgeçtik.

-Varlığına asla inanmadığınız ama başınıza gelmiş bir tutkudan vazgeçtiniz. Çünkü nasıl olsa…

…nasıl olsa dünya tersine dönse bile evren eğililip bükülüp bir şekilde istediğimiz şeyi elimize alabileceğimiz fırsatlar yaratacaktı veya o görevi o ya da bu şekilde yerine getirecekti. Yani zamanlaması yanlış herşeyi erteleyebilirdik. Tüm bunları kurarken, başımıza geliverebilecek her şeyle başa çıkabilecek olduğumuz varsayımıyla hareket etmek zorundaydık.

Sevdiğimiz insanı yarı yolda bırakmaktan çekinmedik, çünkü o –bize bu fikri kim verdi bilmiyorum- herşeyi bilirdi mutlaka. Bunu da bilirdi.

Siz.

Her seye ragmen kutlamalardan, seremonilerden vazgecmediniz. Tüm trajediler kutlanacak ve kucaklanacak şakalardı sanki. Peki onları üzerinize kondurulabilir yapan ne oldu seneler sonra? Belli bir yüze bakmak ya da bir koku duymak mı? Hiç inandırıcı değil. Bunların hiçbiri sizi aslında bir trajedi yaşadığınıza inandırmamalı.

O zaman da inandırıcı olmayan ama nispeten iyimser taraflarının önünde saygıyla eğilerek not ediyordunuz bu tuhaf şakanın detaylarını kafanıza. Karabasan gibi çökeceğini bildiğiniz diğer anı parçalarına karşı önlem alır gibi, ve yaşamın geri kalanı hakkında karar alabileceğinizi sanacak kadar safça. Saatlerce, gecelerce ve upuzun dakikalarca ağlamaya direnmek nasıl da tatmin etmişti sizi. Herşeyi tekrar hatırlatacak o kokuyu unutmayı seçtiniz. Ne kahraman, ne cesur , ne güzeldiniz. Aferin size.

Zaman istemiştiniz ya hani, alın size sonsuz zaman. Ama biliyorum ki bu fedakarlık sandığınız şeyin ödülü değil. Fedakarlık dediğiniz şey, sizi açlıkla sınayacak bir cevap verdi: Hayat boyu acıkacaksınız. Ama üzülmeyin, üzerine düşünecek sonsuz zamanınız var.

…

Oysa siz ne kahraman, ne güzel, ne cesurdunuz. Çıkardığınız sesler hep bir anlam teşkil eder, elleriniz dokunduğu yeri canlandırırdı. O geceden dokunduklarınıza aylarca sürecek bir keder kaldı. Sonra geçip gidecek, bir şakaya dönüşecekti. Gecelere geri dönmek ise gaybın yüzüne bakmaktı. Belki gaybı taşıdığınızı bilmiyordunuz bile gözlerinizde, belki marksist ideolojide kalkınmaktan öte bir kaygınız yoktu. Sizi üstünkörü tanıyan birinden işitilebilecek şeylerdi bunlar, sizi üstünkörü bilen biri söylüyor çünkü bunları.

Güzel bir adamı üzmekten daha beter bir suç varsa o da güzel başka bir adamı daha üzmektir. Size müstehak olan da, şu an içinde olduğunuz hazımsızlıktır.

Işin aslı

Ne kahraman, ne cesur, ne de güzeldiniz.

objet petit a

2007-11-22T23:49:00.001+02:00

Bir arkadaşlığın yaratabileceği ve yaşatabileceği vefa, huzur, suçluluk, kızgınlık gibi kalenizin çekirdek duygularını uyaran bir varoluşu vardı. Yan anlamların kirletmediği ama yine de nüktedan iletişim şekilleriyle yanınıza yaklaşıp Hayyam hedonizminin koyvermemiş varyantını sunuyordu sizlere. Öyle ki, bu samimi oluşun içinde daha kendine daha yakın kılmadıklarına karşı bir mütecaviz hissetme durumu vardı, çünkü gösterdiği şeyleri seçemiyor, başka biri haline gelemiyordu. Katmanlarını yok etmiş, geriye birkaç hobi, zevkle kapladığı hala çok kırılgan kendisinden başka gösterebilecegi başka bir “o” yoktu. Her an bir tehlike idi. Göz önünde olmaktan bu kadar zevk aldığı halde bundan nefret de ediyordu işte tam bu yüzden.

“Fedakarlığın değeri tam da anlamsızlığındadır, gerçek fedakarlık kendi kendisinin amacıdır.”

gül ağacından tesbih çekildikçe kızarıyor, yaşlılar gülümsüyor

2005-11-21T21:07:00.000+02:00

iki yaşlı adam köşede.
kırışık güleç yüzler
seni uzaktan izleyip ne giydiğini (gözleri soguk ikisinin de) ve ne hissettiğini (ama insan sarrafları) anlamaya çalışıyorlar.
İkisinin de elinde çekilmekten aşınmış gül ağacından tesbihler takılı, kurcalıyorlar.
çekildikçe kızarıyor gül ağacı, çekildikçe kızarır tesbih.

gül ağacı bilseydi başına gelecegi...

seni izliyorlar

biliyor musun başına geleceği?

a tribute to 2004 ekim

2005-10-12T18:16:00.001+03:00

gergin bir oktan firlatilmiscasina dokunuşu
hareler cizerek çam esansina doluyor adamin yakasindan içeri uzun bir yol izleyerek.. şarap kokan nefesiyle yarı yağmurlu puslu bir havada, dışı soguk, içerisi atesli tenlerinden gözlerini alamayarak; ama aldıkları anda işlemeli pencereden dışarıya bakıp çiseleyen yağmura göz kırparak birbirlerinin terlerini ab-ı hayatmışçasına içerek sarhoş olan iki bilgeye dönüşmüs bu kadınla adam. seviştikleri oda, flu gören gözlerde artık bir balo salonunun sulu boya tasviri. düşük omuzlu kalkıyorlar yataktan .. biri gideni sürekli bacagindan yakalayip kendine dogru geri çekiyor ve bacaginda yarı üşümüş yarı içten alev alev yanan eli kalçasında hissettiginde titremeye başlıyor digeri.. bir yanı ölüm bir yani trajedi bir yanı utopya olan ruhlarına dönüp dönüp bakarcasına sevişmek için cibinlikli yatağa geri dönerken, vücudu cibinlik tülünün saydam filtresinin verdigi bugunun kalkmasıyla belirsizlikten ayrıntıya geçşyor ve odada yatagin yanındaki birkac porselen sürahi ve cay bardagini yere düsürüp kiriyor. viyanalinin koynuna girdigi zaman beyaz ayaklari bu beyaz porselenlerin üzerinden geçtiğinden kirmiziya bürünmüs. kadın kanlı ayaklarıyla porselen parçalarını yataga tasiyor... adam kadının ayaklarini yüzüne sürüyor, tuzlu kanından bir parca alip kadının yüzüne sürüyor. kirmizi beyaz saray dansı tekrar başlıyor.

"güzel adamın içinde can yarası
kadının içince sarhoş vücudu
adamın gülünce aydınlanan yüzü
gördügünde kadının içi kan kırmızı
tek bir çello ısıtır yatağımızı
kan kırmızı, ampirli ve işlemeli..
başlasın saray dansı"

gaz odasi

2005-01-24T13:54:00.000+02:00

kirmizimsi pembe renkte bir odadayız. yaklaşık 50-60 kişi var. garip bir koku var, etrafimizdaki insanlar, bilirkişiymişizcesine bize sürekli durum hakkında sorular soruyorlar. oysa bizim ne durum , ne de içeriği hakkında bilgimiz var. bir birimize bakıyoruz... yavaş yavaş ama sert düşünce kilometre taşlarıyla; bu odada, biz de dahil olmak üzere herkesin öleceği gerçeğini kavrıyoruz, sebepsizce. ama o kadar eminiz ki, telepatik bir şekilde yapilabilecek en mantıklı şeyi tasarlamaya çalışıyoruz hemen. sonra küçük çocukları toplayıp etrafımıza, sicacık bir uykuya dalıp gidecegimizi bütün kalabalıga söylüyoruz.

çocuklar uyutulup başka bir odaya transfer edileceğimizi saniyorlar. onlara gerçeği söylüyoruz:

-uyanmayacağız, hep o sıcak uykuda kalacağız. önce biraz üşüyeceğiz ama sonra bütün vücudumuz ısınacak, korkmayın.

çocuklar uyanmayacaklarına seviniyorlar, huzurlu bir hava oluşuyor. ama yetişkinler hala panik içinde.. yavaşça koku artıyor sonra oda duvarlarıyla taban arasından gelmekte olan mavimsi renkteki dumanı görüp biz de heyecanlanıyoruz. kadercilikle kadere karşı koyma duyguları en güçlü biçimleriyle birbirleriyle çakışmaktalar şimdi. ben; birbirleriyle karışıp homojen bir hal almalarını istiyorum, düşünsel bütünlüğümü sağlamaya çalışıyorum ama olmuyor. emrah eliyle burnunu tıkıyor ve yere yatıyor. "ağzını kapamıyorsun ama" diyorum, bildigini belli eder bir hareketle başını sallıyor.
cut

2004-10-05T18:21:00.000+03:00

kaderini reddetmeyi de iceren bir kaderi tayin durumu.

2004-02-23T21:24:00.000+02:00

---------------diyordun ki...

kelimeler yerlerini sevmiyorlar bunu farketmis miydin?
her cumlemizde yerlerini degistiriyorlar..
kediler gibi kapinin hep yanlis tarafinda olduklarini saniyorlar

bu sirada önunu görmeden dönuveriyor dunya
ve sen
söylemek istediklerini aslinda hic
söylemek gibi bir kaygi tasimadigini farkedivermissin.

öyle bir nefret tasimissin ki; ölmez dedigimiz,
yanimizda olur bizi birakmaz dedigimiz seyi bile yok etmis.
son gidenlerden cok daha erken yola koyulan
ben yokken ve sen yokken, hicbir "ben"'e inanmadan
hayatini garantiye alan sen olmussun...

tek bir yama ile tamir edivermissin aciyi. kaygisizlik.
uzerindeki lanet.. sokakta karsilastigin bir yabanci gibi

kimsenin aslinda cok da yabanci olmadigini hatirlatanlar gibi degil
sonuncusu ya da ilki degil bu..
bu insan/ask/beden

onu bir bahcede cirilciplak
onu bir yerde suruklenirken
onu kendi agacevinde uyurken
kedileriyle ve kocaman kolonlu salonunda
kendi kucuk evreninde aksamlari yalniz
seviyorsun

ama biliyorsun.
bunlarin dunyanin dönmesiyle bir alakasi yok

string quartet
bebegim olmaktan ne zaman vazgectin?

bir kadeh sarap gibi yillarca
kitapligimda beklemeye karar verdin?

vur ayagini yere, parcalanana dek.
ve sivi transferi baslasin.

kudret gösterisi
kayadan daglari nasil da kirdilar, tasidilar
aglayarak erittigim mumlardan sana bir kapi yaptim
ada halindeki sehirde marangozlar, tascilar, nakkaslar, lagimcilar
hem sonra miras alinan kanunlar
sahte bir trajediyi surekli kilmak icin söylenen birer yalan gibi
sehirde herkes yalanlarini koynuna almis uykluya dalmis
sairin de bilegi kesik, yazamiyor artik

bir zamanlar senin deyisinle
sana en guzel yazan kadin-adam,
aynen resimlerdeki gibi
yanan turuncular, krom sarilaria burunmus
arvo-kucuk adam..kocaman adam

nerdesin.

2003-11-15T18:59:00.000+02:00

yakamdan düs korkum
boynuma saril düsme fikrimden
son sarkini söyle anlatilan yasama
ses ver nefes ver yine..

2003-07-18T17:30:00.000+03:00

düºünceler.. düsünceler..

cok da uzun degil - cünkü daha önce bolca mesai harcamistim bu düsüncelerle- cdleri, battaniyeyi, evine birakmaya karar verdim.

shamanin nefesi kesildi, kurt y9lundan döndü, ciplak elfin kulaklari midas kulaklari. enerjinin büyük kismi anterior kaslardan gri hücre yikimina hizmet edecek olan spine'a kaydi. Cortex birbirinden korkunc ironik rüyalar hazirladi, sadece tek bir tökezleme, tek bir karsi hamle bekliyor . bir esinti gelip dizlerden bükecek dogrusal eksenimi ve o zaman vizyona girecekler. com,ing soon. this summer..

nefes alip veren dünyanin yercekimsiz bir tek siginagi vardiysa o da zihnimizdi. simdi o bile; metalarin rahatca rant aldigi bu imploded planette bir meta ikonunu, aptal bir turuncu cakmagi düsmanim kilmak üzere.

üzerklerinde tasidiklari bezlerden ayri düsüp yürüyüp giden bir kac kisi (arkadaslar) , eksenden dönüp, eksenden ayrilip, sonra tekrar yörüngere girseler.. ayaklarimiz ciplak, cam kiriklarinin üzerinde yürüsek ve bir yandan gülerek "yarasiz kaymak gibi ayaklara niye ihtiyacimiz olsun ki düzgün yollari olmayan bir dünyada.. hadi bütün ana yollari tahrip edelim tali yollara tas dizelim" desek onlarla. domestizmin olmadigi yerdeki evin manasizligina kahkahalarla gülsek.

düsündügümüz kelimenin bir hecesini zihnimizden kapiyor önümüzde sirada giden, sonra siradaki hece. daginik heceler olarak atmosferde süzülüyor düsündüklerimiz. "arkadas" oldugunu biliyorum o hecelerle; sözcük ve cümlelerden daha cok ilgilenenlerin. günlük hayatin (o da ne) bos vakitlerini mesai saatlerine yeg tutanlarin...

bir gözümde uyku bir gözümde korkum. dur korku dinmeden biraz daha yazayi,m.

bir kart numarasi daha ögrendim: sinek yedili.

genel gecer etkilerden cok daha dinamik bir sey senin parmak uclarindan benim parmak uclarima yolculuk edip duran. simdilerde bu yolcuyu cok yormamak gerekir diyor icimdeki adamimsi sey. söyle ic güveysinden hallice kisa boylu bir bey kendisi.

s,mdi bu kadin miyop. sadece gözünün önünde duran olay örüntüsünü görüp, meydan okuyamayacagi, kendisinin bile anlayamayacagi caprasikliktaki matematiksel gelecek dizilimini seyrediyor. ufak miktarda lunar isik gerekiyor bazi dizinleri daha rahat okuyabilmek icin, boyutlari gözden kacirmayi saglayacak.

"nasilsa bütün dünya , cektigi solar isikla bir kompozisyon olusturarak gözümüzde otomatik fotograf makinesi flashlari gibi patliyor durmadan."

aranot: keske kisi olsam da kisisel bir seyler yazabilsem.(evet yazdim iste olea)

bir gün oalcak. nasil olsa dünyadaki kira süremiz dolana kadar karin doyurabilmek icin amcalara gösterecek bir benimiz olmasi lazim zaman zaman.

simdi.. ahhh

--->düsünce süresi

kediyi sahiplenmeye calisanlara hayretle bakarken farkettim ki comar sahiplenivermis iki elimi de..

--->ikinci düsünme periodu

Arzu üretmekte üstümüze yok irk olarak. Bir de utanmadan gerceklesmesini bekliyoruz.

--->derin düsünce durumu

Dünyanin carklari uykuda ya da uyanik olmamizi umursamakdan döçnmeye devam edecektir. uykuda ya da uyanik olmayi secmenin cok stratejik bir önemi var midir...

sadece beseri bir teselliye örnek olarak:

Birilerinin uyuyana dek uyanik kaldigini bilmek güzekl. uyanana kadarki süreyi nasilsa kendisi belirleyecektir uyku...

iyi geceler.

2003-06-09T17:03:00.000+03:00

münakasa resepsiyonu - diyaloglar

adamlar:

iste burada
bir iki isimle birkaç sıfat içinde yüzüp
doldurulamaz bos anlarinin üstesinden

kadinin kendisi:
bir güvercin kadar soğuk ve
kipir kipir gelmeye çalisman.
ne güzelsin be adam...

adamlar:
bir sürü havalaniyor kuzey kutbuna dogru milyonlarca leylek barindiran
sen yüce rüzgar, götür bu kadının aşkını kıtalar ötesine yeniden
geldigin yere geri git ve bir kez daha ugrayacak olursan,
biz onun kardeşleriyiz, aklına mıhla döneceksen.

kadının içinde bir ses: (aşağıdakilerden herhangi biri)
havası çekilmiş şırıngalardan bir tek kabarcık dolaşıyor damarlarımda ve sen
sen..

koro:
işte onu çok seviyor bu an'da.
ve bu anlarda.

adamlar:
bir sürü havalanıyor kuzey kutbuna dogru milyonlarca leylek barındıran

kadın:
gözlerinin altını, boynundaki iktidarla kırılgan omurganın tezatını
bir tek sözcükle sırıtmayışını.

koro:
işte onu çok seviyor bu an'da.
ve bu anlarda.

mantık:
içi doldurulamaz anların,
değersizliğin savunması değer atfetme,
birkaç iltifat belki, daha fazlası değil

ego:
yaşama alanımı değiştirirsem kendimi daha çok özlerim..
ve sen umutsuzca benim daha parlak olmamı dilersin

koro:
belki.

kadın:
taşımam gereken cok fazla sey yok kurtulamadığım ağır kokulu pişmanlıklar hariç..
sevinç olmazdı o zamanlar ben yokken, acaba ben mi geldim önce buraya .. yoksa yaşam mı?

adamlar:
ölüm değiştirmezdi hiçbirşeyi, yaşamanın verdiği ağırlığı almazdı,
tadına varamazdık eğer ölseydik.. ölmenin tadını yaşarken alamadığımız gibi

kadının kendi sesinden:
keskince sırıtıyor onca parsellenmiş yüregin üstüne basarken
acıtan düşük omuzlu bir schiele tasviri, hala yarı yarıya baygın
dokunmak filmin sonlarina yakın bir yerde olurdu hep.
içimdeki adamlar eriyen onlarca buzdan dizeye yas tutarken.

ego:
bir intikam mı gitmek, yoksa salt nefsin isteği mi...?
dinlerin yasakladığı idinin arzularından biri mi?

koro: herkes sussun, şimdi neşe zamanı!:

(gülme efekti ve seyirciler güler)

ego:
acı çektiğimi duydular, acımı önlediler. şarlatanlar.
kötülük zekadır, üzüntü pragmatiktir. çekilin karşımdan

kadın:
teşekkür ederim, neşe için.

adamlar:
doyasıya aglayıp üzerine bol bol soguk su içmek istiyor aslında sadece.

susmuş hükümlüler
bir de bardak lekeleri olmasa masadaki

kastedilen zaman:
şimdi ve her an.. buradadır dakikalarımız
sahra'nın ortasında bir susuz martı
nereden düşmüş buralara? o da bir anıdır.
anılar anlardır.
ve aynı zaman da
her andır.

yirminci yüzyılın ortalarında dediğimizde
folu döküp açtığımızda sadece anlar kalır
bir sevinci anlatan.. sadece anlar kalır.

mantık:
içi doldurulamaz anların.

koro:
işte onu çok seviyor bu an'da.
ve bu anlarda.

susmuş hükümlüler:
bir de kaşığın izi olmasa halıdaki.

kadının kendi sesi:
bunlar zamanın solucan deliklerinde takıldı gelemez geriye
tek bir iple bağladık yaşamı duvara demiştik, bir bebek

adamlar:
bu bir kadının bıraktığı tohumdur toprağa, hediyesidir evrene
dünya doğamamış çekip alınmış hayatları önemsemeyip
mızmızlanmadan dönmeye devam etse de

ağlamadan
duraklamadan
umursamadan.

(perde aşağılara kayar, perdeci uyuyakalmıştır.
ışıklar açılmaz, ışıkçı karısının doğumuna yetişmek için alelacele çıkmıştır.
bir iki alkış sesi gelir. oyuncular selama çıkarlar ,
bir selamdan sonra paralarını alıp evlerine dönerler.)

son.

nudelf
02.05.003

2003-05-09T18:35:00.000+03:00

salve regina
today's top one.

2003-01-15T16:09:00.000+02:00

exposure. gecti hersey . iletisim aktlari bir yerlere gitti. yakalayamadim.

frekanstan belki de uzaktayim.

düsünce melaikesi miyim ben. biraz da fast tracker...

2003-01-15T04:35:00.000+02:00

mith- ...
Cut.

Sabah oldu ışık vurdu yüzümüze. Daha önce hiç bakmamışızcasına döndük ısıtmak için vücudumuzu. Başka güneşlerle ısınan birkaç çocuk evrenin bir başka köşesinden iletişim hapçıklarını yolladılar. Biri sendin, eller uzandı, karanlıkta yolunu aradı, ulaştı, ama yine de sen..sen...sonunda...

Sonunda bunu da yaptın cocuk. sonunda çıktın karşıma.

Cut.
Cebimden çıkardım bütün bozuklukları, masanın üstüne koydum. Agirligimi degistiremem ama daha fazla da soyunamam cunku kendi ırkım bile linç edebilir beni bu kürede.. Üstümdeyse kartezyen dünyali giysileri var. Severek giyiyorum, alternatif yok çünkü. Ama tekcillik ögretemedi bana kürede var olmayi. Manyetolar masanın üstünde. Senin omuzunda bir canta var. İcinde neler neler var rezonansa müdahale edecek. Bir sürü metal, bir sürü amac, bin türlü kistas. Çıkarıver istiyorum, kulaklarımı dikip ismini söyleyişini dinliyorum dikkatle. tolga. Bu başlığın altında ne saklıyorsun ? Bak çıplağım, içimdeki herkes bana bakıyor, bırak sana da baksınlar. Sekansin ardindan kendime geliyorum. Genetik dünya hala etrafinda dönerek dans ediyor. İçinde kendimi saklamak istiyorum, yapamıyorum, çıplağım... giysilerimi sende bıraktım. Geri mi almalıyım? Oysa böyle toprağa karışmak istedim hep. . . karar vermek icin geri dönüyorum. Adımlarım geri gidiyor, ne yapmak istiyorum ben? Ne söyleyecegim? Hangi dilde? Söyleyiveriyorum olabilecek en dünyevi cümleyi.sevgilin var mi? Bunu sevgili olmak icin sormuyorum. Ne yapsaydım benimle yercekimini yok eder misin diyemedim benimle yer cekimini yok eder misin diyemedim de diyemedim. . Ben bile utanıyorum dedigimden.. nasıl bir soru bu, sormaya ne hakkım var. sil sana sunulan simli cumleleri elf..utan. cizgiler ciz topraga... Ne de olsa kürede yasiyoruz, arkamızı dönüp yeterince yürürsek birbirimizle karşılaşabiliriz. Birgün bu tecavuz icin bol bol özür dileyecegim kendimden ve senden.

Cut
Dalgalar köpürdü. Sular altinda gravity daha da dustu...Depderin bir turkuaz ışık hatırlıyorum sonunda. Ya da köpükler. Bilemiyorum. Anlayamıyorum kendi tasavvufi duygularımı bile. Sana sadece sarılmak istiyorum... ruhları törpülenmiş insanlar bana inanmayacak. Bunlar oyun degil. Bunlar sevginin kalakalmis tortuları degil. Ama bizim gezegenimizde nergisler kan kızılı degil miydi....elektrik alip götürüyor beni konusmak bile istemiyorum artık. Sussun bütün sesler. Fani neden actiniz. Neden o muzigi koydunuz. Neden dengeyi bozdunuz. Sallaniyoruz bakin. Görmediniz mi düseni...

Cut İlle de bir tanım gerekiyordu ahalisine yasadigim minik evrenin. Etki dedim, direnc dedim ask dedim tatmin olmadılar. Hiç olmuyorlar. Sevimliler ve güzeller. Çirkin olamıyorlar onlar. Ama hicbiri degilim ben belki de asik, etkili, direncli, kadın, ölüm, oruç. eğer aramızda hiyerarşik bir düzen olsaydı, 'En üst basamaktaki deli' bunları söylerdi işte. Göğüslerken birazdan kafesime dalacak olan sivri dalı, düşünmüyordum bile.

Zamanı geldiğinde o dalı göğsümle beraber topraga geri verecegim.
İcinde senden bir seyler olacak çocuk.

2003-01-14T03:22:00.000+02:00

dışları da içleri gibi kaygan
susuzluk gidermek için uğranıyor oraya
iki taş parçası karşılığında su içiliyor.

2002-11-28T21:27:00.000+02:00

yarigin ardindakiler netlesti.. yeryüzünde, denim dünyamda ne varsa hepsi flulasti..

yarigin ardindakiler ardinda kiler..

2002-05-29T20:03:00.001+03:00

- - - - - *- *-
j- - - - - - -* -*
ja- - - - - - *- *-
jag- - - - - - -* -*
jagg- - - - - - *- *-
jaggy- - - - - - -* -*
jaggyz- - - - - - - *- *-
jaggyzo- - - - -
jaggyzose- - - - - - - - -
jaggyzosem- - - - - - - - -
jaggyzoseme- - - - - - - - - ---------------
jaggyzosem- - - - - - - - -
jaggyzose- - - - - - - - -
jaggyzo- - - --
jaggyz- - - - - - *- -*
jaggy- - - - - - -* *-
jagg- - - - - - *- -*
jag- - - - - - -* *-
ja- - - - - - *- -*
j- - - - - - -* *-
- - - - - *- -*

2002-03-24T04:21:00.000+02:00

-hatalar ve ölüler

çoktan ölmüş gibi fısıldaşıyordu askerler
hükümlüye bir adım ileri çıkması emredildi

-cennet varolsun tamam
ama ben cehennemde kalayım

sıkıyönetim ilan edildi ve ordu 3 gun boyunca silahsızlarla savaştı

yaşamın nöronlari bağcıklarını çözmüş idamını bekliyordu
oysa fotoğraf gibi koparılmış bir anın görüntülerini yansıtan
adamın sûreti akıllarından gitmiyordu

karardan 2 gün sonra zühre yüzünü açıp yaşayan tüm organiklerin gözlerini akıttı
onları birer hataya çevirdi. baştan yapılmış ve düzeltilemez bir hataydı artik insanlık

ama yaşamın sinir uçları
bir dizi usandırıcı bocalamadan sonra
kendi içinde
bu buluşunu gizli tutmayı kararlaştırdı

2002-03-24T04:09:00.000+02:00

lucy dün rüya görmedi
sabahleyin de yazısı değişti.

lucy bugün bir kilo verdi.
cebinden buldugu bir sakızı çiğnedi
süt içti yine..sütten iğrendi bir iki saniyeliğine
sonra tekrar şartlandı, devam etti

şimdi de kahve içmek istiyor.
ne çok şey istiyor..
ağlamamaya çalışıyor birkaç gündür
çalışırken ağlayamıyor
çalışıyor çokça

lucy farkında.

şimdi sırtı ağrıyor.
heryeri ağrıyor inadına..vücudun müdahalesi bu beyindeki acıya..uyarıyor ve tehdit ediyor ki savaşsın.

-direncim kayboluyor zamanla
-dayanamayacak oldugumu farkediyorum yakında.
-yine sütunlarla yazıyorum, çok şey çağrıştırıyor herşey
çok uyarıcı var etrafta, çok da duyarlıyım
ve niyeyse korkmuyorum bu sefer
dayanamayacağımdan
küçükken geliştirdiğim mekanizma hayatımı kısır ediyor.
korkmamak ve korktuğun şeyin başına gelmeyecek olması

ve sonunda bunun tek korktuğun şey haline gelmesi. alışkanlıklar, tutsaklıklar.

sözcükler üzerinden ikinci kez geçilemeyecek kadar sığ oluyor bu zamanlarda.
ertesi gün başka ve bir yıl sonra eğer hala varlarsa yüzlerine hayretle bakıyorum. nedir bunlar diye, anımsayamıyorum ve başka bir şeyden bahsettiğimi görüyorum esasen ve üstelik gerçeğin bilgisinin hizmetinde oluyor çağrılan. kendi düşüncemde başka bir boyut yakalamış gibi şaşırıyor üstüne gidiyorum. hiç aynı şey çıkmıyor altından. olasılık yüzdesi artıyor bazısının ve diger elemente ters orantılı etki etmiyor, bu şekilde bütün büyüyor, büyüyor, büyüyor, durmuyor genişlemesi......kilcal damarlarda yine akan kilitler, acilan ve haliyle daha da üstüne gittigimde tekrar kilitlenen.

2002-03-22T03:40:00.000+02:00

herhangi bir seanstan:
doktor: iki gerçeklik düzlemi mi?
hasta: evet. simülasyon ve gerçek
doktor: peki hangisi gerçek sence?
hasta: o an yaşadığımız.

...çılgınlar gibi kaçıştı tavuklar altı kramponlu çizmelerimin sesiyle.
soluk yüzlü adam yanıma gelip elimde ne oldugunu sordu. hiçbirşey dedim saflığıma şaşarak. içeri davet etti. o sırada farkettim, elindeki remote controll un bir tusuna bastiginda geri çekiliyorlardı. sormadım ve içeri girdim, ayaklarım aşağıya sarktı, aşağıya baktım; karanlık petrol yeşili bir gölet vardı aşağıda. bir iki tane de yüzükoyun yüzen ceset, ama kurbagalama gidiyorlardı kafalarını çıkarmadan. yerçekimi değil de sanki baska bir cekimdi bu, belki suyun yüzeyi altımızdaydı ve ve yukarı çekiliyorduk, yaklaştı yüzey.
cesetleri sordum adama, keşfedilmeyi bekliyorlar, hep bekleyecekler dedi. biz de mi öldük dedim, daha karar verilmedi dedi. belimde sıcak birşey hissettim ve geriye dönmeye çalıştım, olmadı. o her neyse belimi kenetlemişti ve ayaklarımı da boşluğa yapıştırmıştı. omuriliğimden bir sıcaklık çıktı ve boynumdan aşağılara ve içeri doğru girdi, yükseklik korkusu.

ölüm korkusu?

"hayir. kırmızı fili düsünmeyin sakın. o zaman daha rahat nefes alabileceksiniz.
lithium güzide bir ilacımızdır, nimetlerden faidelenelim.
sizi isterseniz bir kaç gün misafir edelim burada.."

"hayır ölüm korkusu olmadığını biliyorum diyorum size. neden dinlemek istemiyorsunuz?
kıstas ben miyim yoksa pragmatik, benim gerçeğimin dışındaki bir determinizm mi..bok kafalısınız hepiniz."

...kaslarım uyuştu ve sadece paralize bir halde gözlerimi oynatarak ertafıma bakabildim. bizi az önce kaldıran yer çöküyordu. literally. Çöküş depresif bir ışığı ve ruh halini de beraberinde getirdi.

2002-03-22T03:28:00.000+02:00

turuncu renkler. bir de bordolar var. her üç damarda bir bağlanan akışkan kilitler. Hemen üstümdeki zeminin duvarının içinden geçiyorlar. akış devam ettikçe içerik değişiyor. yağlı boya gibi geçişleriyle değişen renklere endeksli duygu değişken. kendi streamimin dışından bakarak hesaplar yapıyorum. bir sonraki renk ne olacak? rengin tonunu değiştiriyor düşüncelerim, spontane düşünerek yapmayı amaçlıyorum bu eyleme ama olmuyor, kafam durmuyor bir türlü; ayrıntı ve kalite kontrasttan sıyrışamıyor. kül olyuroum ve zemine yükseliyorum..çok canım yanıyor galiba çünkü çılgın gibi çığlıklar patlıyor boğazımda..renkler içimde akıyor, yukarıda eteklerinin altından don giymemiş kadınlar geçiyor, hepsi de iğne topuklu ayakkabılar giymiş, her adımlarında elektrik yayılıyor zemine ve renkler titreşiyor.. orgazm oluyorum.

polisiye romanlardan hep nefret ettim ve yazarin bahisten cekilecegini ve tüm kitap boyunca biriken bilmecelerin çözümü olmadığını kabul edeceğini hayal ederdim bazen. ya da çözülemeyecek bir bilmece sadece doğanın ürünü müdür? doğa kendine asla tanık istemez mi ki önümüze çözümsüz sorular koyar bazen. yine de milyonda bir. all is expected.

şimdi tekrar monochrome olabilmek için renklerle elektrik bağını kurmaya çalışıyorum.
bir 0 bir de 1 vardı ve rastlantısal olarak kırmızıdan geçerken 0'ı seçtim. sağ işaret parmak tendonumda korkunç bir acı oldu ve parmagım eridi. stratejik bir noktada hakladı yetilerimi. h'ye basamıyor olmak yeryüzünden bütün h'lerin silinmesine, dolayısıyla beni bir uyuşturucu bağımlısı olmaktan çıkarmaya yetti. bu da yillar önce ölmüs oldugum düzmecesini ortadan kaldirdi ve bu da bes parasiz 40 yasinda hala led zeppelin söyleyen zampara bir herif olarak kaldigim anlamina gelir. simülasyon düzleminde neden bu kadar highcontrast hersey... simdi ne yapiyorum? hangi zamandayiz?frp extentiondayim ve fazla kaale almazsam hersey birden gececek gibi.ama ipuclari baglantisiz oldukca birbirinden. bir kiz cocugu silüeti gördüm yukarida, o da igne topuklu ayakkabi giymisti ama üzerinde etek yoktu.gülümsedi..bütün vücudum yanıyor..uzaklasiyorum. biliyorum ölmekteyim. korkmuyorum, biri beni 3 gün uykusuzluktan sonra sıcak bir yataga yatırmış, üşüyen ayaklarımı ısıtmış ve başımı okşuyor gibi huzurlu ve kelimesizim..