yan bakan hem deli bakar hem yan, yandakinin delirmemesi mümkün mü?

Pamukçuktan açıp kaparken dayanılmaz acılar çektiği ağzından ilk dökülenlerin ardından salonda büyük bir sessizlik oldu.
Parmakların masaların altında uçlarındaki negatif elektrikten kurtulmak için deli gibi birbirine çaptığı bu dakikalardan sonra en sonunda iri yarı şişman gözlüklü bir adamcagız, telaşla karışık bir genginlikle herkesin sormaya yeltenip dehıncını parmaklarından aldığı soruyu sorabildi:

- Bir adim daha gerilersek ne kaybederiz?

Asla beklenmeyecek bir soru değildi, kalabalığın içindeki keten elbiseli dul kadından sandaletli ve şortlu genç çocuğa kadar herkes merakla ilk kimin soracağını merak ediyordu bu soruyu esasen. zaman meselesi, evren meselesi...

Ne kahraman, ne cesur, ne güzeldiniz.

Ne kahraman, ne cesur, ne güzeldiniz. Insanlara okuyabilecekleri kodlar sunmaktan vazgeçip, yalnız kalmak pahasına anlaşılmamayı seçtiniz. Öyle bir dünyadaydık. Ama işte o insanlar anlamamanın erdemini biliyordu. Bu sayede onlar hep kol mesafenizde oldular.

Vazgeçtik. . Içimizde ne olup bittiğini kendimize bile açıklamak zorken, başka türlüsü nasıl olacaktı ki… Sadece kendimize değil, başkalarına zarar verme fikri, bir poker oyuncusu için bile alınması güç bir riskti ve vazgeçtik.

-Varlığına asla inanmadığınız ama başınıza gelmiş bir tutkudan vazgeçtiniz. Çünkü nasıl olsa…

…nasıl olsa dünya tersine dönse bile evren eğililip bükülüp bir şekilde istediğimiz şeyi elimize alabileceğimiz fırsatlar yaratacaktı veya o görevi o ya da bu şekilde yerine getirecekti. Yani zamanlaması yanlış herşeyi erteleyebilirdik. Tüm bunları kurarken, başımıza geliverebilecek her şeyle başa çıkabilecek olduğumuz varsayımıyla hareket etmek zorundaydık.

Sevdiğimiz insanı yarı yolda bırakmaktan çekinmedik, çünkü o –bize bu fikri kim verdi bilmiyorum- herşeyi bilirdi mutlaka. Bunu da bilirdi.

Siz.

Her seye ragmen kutlamalardan, seremonilerden vazgecmediniz. Tüm trajediler kutlanacak ve kucaklanacak şakalardı sanki. Peki onları üzerinize kondurulabilir yapan ne oldu seneler sonra? Belli bir yüze bakmak ya da bir koku duymak mı? Hiç inandırıcı değil. Bunların hiçbiri sizi aslında bir trajedi yaşadığınıza inandırmamalı.

O zaman da inandırıcı olmayan ama nispeten iyimser taraflarının önünde saygıyla eğilerek not ediyordunuz bu tuhaf şakanın detaylarını kafanıza. Karabasan gibi çökeceğini bildiğiniz diğer anı parçalarına karşı önlem alır gibi, ve yaşamın geri kalanı hakkında karar alabileceğinizi sanacak kadar safça. Saatlerce, gecelerce ve upuzun dakikalarca ağlamaya direnmek nasıl da tatmin etmişti sizi. Herşeyi tekrar hatırlatacak o kokuyu unutmayı seçtiniz. Ne kahraman, ne cesur , ne güzeldiniz. Aferin size.

Zaman istemiştiniz ya hani, alın size sonsuz zaman. Ama biliyorum ki bu fedakarlık sandığınız şeyin ödülü değil. Fedakarlık dediğiniz şey, sizi açlıkla sınayacak bir cevap verdi: Hayat boyu acıkacaksınız. Ama üzülmeyin, üzerine düşünecek sonsuz zamanınız var.

…

Oysa siz ne kahraman, ne güzel, ne cesurdunuz. Çıkardığınız sesler hep bir anlam teşkil eder, elleriniz dokunduğu yeri canlandırırdı. O geceden dokunduklarınıza aylarca sürecek bir keder kaldı. Sonra geçip gidecek, bir şakaya dönüşecekti. Gecelere geri dönmek ise gaybın yüzüne bakmaktı. Belki gaybı taşıdığınızı bilmiyordunuz bile gözlerinizde, belki marksist ideolojide kalkınmaktan öte bir kaygınız yoktu. Sizi üstünkörü tanıyan birinden işitilebilecek şeylerdi bunlar, sizi üstünkörü bilen biri söylüyor çünkü bunları.

Güzel bir adamı üzmekten daha beter bir suç varsa o da güzel başka bir adamı daha üzmektir. Size müstehak olan da, şu an içinde olduğunuz hazımsızlıktır.

Işin aslı

Ne kahraman, ne cesur, ne de güzeldiniz.